Strangaj eventoj elcenigas kurento de neeksplikigeblaj singularoj sur trankvila kaj kvieta tago, kie cio sajnis perfekte normala. La unueco perdigas meze de la multeneco, kiu venas antau la vizio, duboj sangas lokojn kun certecoj kaj cio estas pridubebla.Stranguloj estas ec pli fremdaj kiam ili aspektas familiaraj, kiel pecoj de sako simile unu la alian, sed ankorau malsamas, ciuj ludante sian ludadon, sed ciuj la saman ludon. Gis kiam oni povas diri, ke la peco simila al alia ne estas la sama? Refleksoj inter si. Kaj ec kiom longe ili rekonas sin?Singularajo povas esti iluzio en la vojago de ci tiu rakonto, same kiel pluralo povas fari sercojn.Kiam la certeco, ke vi estas unika, estas dubo, ciuj memoroj estas dubaj.
